Journal of Clinical Healthcare (JCHC)

24-29 26 Journal of Clinical Healthcare 4/2017  analizowanie i rozwiązywanie problemów- pozyskiwanie umiejętności wnikliwej anali- zy sytuacji problemowej, ustalanie prioryte- tów, szukanie rozwiązań,  uczenie się w małych grupach- nauka współpracy i odpowiedzialności,  projekt- kształtowanie zdolności twórczego myślenia, podejmowania decyzji, praktycz- nego wykorzystania posiadanej wiedzy, rozwiązywania problemów,  stacje zadaniowe- w zależności od przygo- towanych zadań, rozwijanie umiejętności szukania informacji, ich analizowania, roz- planowania pracy,  portfolio- nabywanie zdolności gromadze- nia właściwych informacji oraz selekcji ma- teriałów,  wizualizacja- nauka analizowania tekstu, rozwijania zdolności zapamiętywania i ko- jarzenia. Należy przy tym podkreślić znaczenie odpo- wiedniego doboru technik i metod uczenia się. O wyborze decyduje wiele czynników, a wśród nich: wielkości grupy, cele i indywidualne cechy uczących się (wiek, style uczenia się, preferencje senso- ryczne, poziom inteligencji). [9] Wielkość grupy Jeżeli zajęcia prowadzone są w większej grupie osób, stwarza to możliwość wykorzystania większej liczby, różnorodnych metod. Cele W zależności od celu jaki ma przynieść proces uczenia, konieczne jest zastosowanie różnych metod. Należy dostosować rodzaj stosowanej metody do rezultatu jaki ma ona przynieść. [6,7] Indywidualne cechy uczących się Wiek - dobór strategii edukacyjnej musi być dosto- sowany do etapu życia w jakim dany słuchacz się znajduje. Innego bowiem sposobu postępowania edukacyjnego wymaga np. dziecko, innego doj- rzewający chłopiec, a jeszcze innego osoba w średnim wieku czy starszym wieku. W strategii na- leży bowiem uwzględnić m.in . mentalność, do- świadczenia życiowe, aktywność czy też oczekiwa- nia co do efektów nauki uczniów.[9] Duży wpływ na strategie uczenia mają preferencje sensoryczne odbiorców. Preferencje sensoryczne związane są z indywidualnymi preferencjami każ- dego człowieka, związanymi z łatwością odbierania, reagowania i zapamiętywania informacji. [6,9] Wyróżnia się [8,9] :  wzrokowców, czyli osoby uczące się po- przez obserwację, zapamiętujące np. układ strony czy wygląd rzeczy,  słuchowców, lubią wykłady mówione czy opowieści innych ludzi,  kinestetyków, preferują naukę poprzez ruch i dotyk, a więc wszelkie pokazy z atrybutami które można dotknąć i obejrzeć. Wymienia się następujące style uczenia się : styl dywergencyjny ( nauka poprzez konkretne do- świadczenia), styl asymilacyjny( uczenie się w spo- sób logiczny, analityczny), konwergencyjny ( ucze- nie się poprzez eksperymentowanie i zdrowy roz- sądek), akomodacyjny ( nauka przez doświadcze- nia, osoby uczące się dynamicznie, entuzjastycz- nie).[9] ZAKRES EDUKACJI ZDROWOTNEJ W STOMATOLOGII Współcześnie w stomatologii w sposób bardzo wyraźny dostrzega się potrzebę działań zapobie- gawczych ( profilaktycznych). Przez wiele lat stomatologia była przede wszystkim specjalnością typowo leczniczą, skupiająca się na działaniach „ w zaciszu” gabinetu stomatologicznego. Zapominano czy też nie dostrzegano potrzeby profilaktyki i zapobiegania. [14] Za prekursora profilaktyki chorób jamy ustnej uważany jest T.P.Hyatt, który zapoczątkował w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej działania pod nazwą ,,Organizacja Higieny Jamy Ustnej’’. [15] Przyniosły one wzrastającą liczbę opracowań dotyczących roli stomatologicznej oświaty zdrowotnej. W 1914r. w Stanach Zjednoczonych Fones otworzył pierwszą na świecie szkołę higienistek stomatologicznych, które zajęły się działalnością profilaktyczną i oświatowo- zdrowotną. Powstanie zawodu pomocniczego, ukierunkowanego na profilaktykę, czyli higienistek dentystycznych stworzyło mocne podstawy do