Journal of Clinical Healthcare (JCHC)

7-12 10 Journal of Clinical Healthcare 1/2018 Po odzyskaniu przytomności chory będzie prezentował niepamięć wsteczną ( niepamięć okoliczności wypadku). U chorego może także wystąpić niepamięć pourazowa, a więc okres od momentu urazu do momentu uzyskania pełnej świadomości, w którym poszkodowany jest splątany. Oprócz zaburzeń świadomości , u poszkodowanego mogą wystąpić bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, wahania ciśnienia krwi, przyśpieszenie akcji serca oraz nudności, którym mogą towarzyszyć wymioty. Czasem pojawia się dzwonienie w uszach. W badaniu neurologicznym zwykle nie stwierdza się nieprawidłowości choć może wystąpić osłabienie odruchów ścięgnistych i napięcia mięśniowego. We wstrząśnieniu mózgu stosuje się jedynie leczenie objawowe [6,7,9]. Rozlane uszkodzenie aksonów Rozlane uszkodzenie aksonów (diffuse axonal injury – DIA)powstawać może nie tylko pod wpływem urazy, ale także hipoglikemii, niedokrwienia i niedotlenienia. Pourazowe rozlane uszkodzenie aksonów najczęściej dotyczy starszych dzieci, którzy ulegli ciężkiemu tępemu urazowi głowy. Mechanizm urazu wiąże się polega z gwałtowną akceleracją (przyśpieszeniem) lub deceleracją (zahamowaniem) ruchu głowy. Siła urazu rozchodząca się po tkance mózgowej powoduje rozciągnięcie i rozerwanie niektórych aksonów i mózgowych naczyń krwiono- śnych. Opisany mechanizm urazu jest stosunkowo często następstwem wypadków komunikacyjnych. DAI występować może również np. przy upadku z dużej wysokości, czy przy urazach doznanych w wyniku napadu przestępczego. Jest stwierdzane u ponad połowy śmiertelnych ofiar urazów głowy. Uszkodzeniu ulegają najczęściej aksony umiejsco- wione w pniu mózgu i przy komorach mózgu, natomiast uszkodzone naczynia tkanki nerwowej powodują liczne wylewy śródtkankowe, a także poszerzając swoje światło doprowadzają do wzrostu objętości wewnątrzczaszkowej. Narastająca patologia sprzyja obrzękowi mózgu. Rokowanie dla chorych z urazowym uszkodzeniem aksonalnym jest poważne, wielu spośród nich umiera, inni zaś pozostają w stanie wegetatywnym lub doznają trwałego kalectwa [3,12]. Krwotok podpajęczynówkowy Krwotok podpajęczynówkowy jest krwawieniem do przestrzeni podpajęczynówkowej powstałym w wyniku uszkodzenia naczyń mózgowych. Najczęst- szą przyczyną takiego krwawienia jest pęknięcie tętniaka, rzadziej pęknięcie naczyniaka tętniczo- żylnego. Inne bardzo rzadkie przyczyny krwawienia to uraz głowy lub skaza krwotoczna. Objawy kliniczne zależą od nasilenia krwawienia. Dominującym jest bardzo silny ból głowy, do tego dołączają się napady padaczkowe lub utraty przytomności. Często wystę- pują nudności z wymiotami. Objawy podrażnienia opon mózgowo – rdzeniowych rozwijają się w po 3 – 12 godzinach od wystąpienia krwotoku. Najczęściej występującymi objawami oponowymi są: objaw Kerniga 1 oraz sztywność karku 2 . U chorych mogą pojawić się również objawy ogniskowe takie jak dysfazja. Narastający krwiak może doprowadzić do zagrażającego życiu wgłobienia [8-10]. Krwiak podtwardówkowy Krwiak podtwardówkowy powstaje w wyniku nagromadzenie krwi między oponą twardą i oponą pajęczą. Krew najczęściej pochodzi z uszkodzonych żył mostowych. Krwiak podtwardówkowy stanowi 80% wszystkich krwiaków wewnątrzczaszkowych. Naj- częstszą przyczyną powstawania krwiaka podtwardówkowego jest gwałtowna akceleracja lub deceleracja ruchu głowy, powodująca przemieszcza- nie się struktur mózgu wewnątrz czaszki. 1 Objaw Kenriga bada się u pacjenta leżącego na plecach. Kończyna dolna powinna być zgięta w stawie biodrowym, a podudzie znajdować się w ułożeniu prostopadłym do podłoża. Dodatni objaw Kenriga występuje gdy podczas próby wyprostowania kończyny dolnej w stawie kolanowym przy zachowanym zgięciu w stawie biodrowym pojawia się silny opór, który uniemożliwia zgięcie kończyny. Objaw ten nie wywołuje bólu u pacjenta i jest obustronny. [3] 2 Sztywność karku bada się u pacjenta leżącego na plecach. Badający jedną rękę kładzie na klatce piersiowej pacjenta, a dokładniej na jej przedniej powierzchni. Natomiast drugą rękę przykłada do okolicy potylicznej głowy badanego i za jej pomocą dokonuje próby zgięcia głowy pacjenta do przodu przy równoczesnym przytrzymywaniu klatki piersiowej chorego. Dodatni objaw obserwuje się wtedy gdy podczas tejże próby zgięcia szyi pojawia się opór, który uniemożliwia wykonanie tego manewru. [3]