Journal of Clinical Healthcare (JCHC)

1-6 2 Journal of Clinical Healthcare 1/2018 ze względu na rosnącą liczbę śmiertelnych ofiar, jak również rosnącą liczbę poszkodowanych z trwałymi skutkami inwalidztwa. Niepokojąco przedstawia się również liczba wypadków komunikacyjnych z udziałem dzieci. W Polsce rocznie notuje się około 2500 zgonów dzieci i młodzieży w wieku 0–19 lat, czyli 29/100 000, stale obserwowana jest wyższa umieralność chłopców niż dziewcząt i wyższa umieralność na wsiach niż w miastach .[1,3] Skąd tak duża liczba wypadków komunikacyjnych z udziałem dzieci? Dzieci są bowiem zagrożone obrażeniami podczas kolizji drogowych jako pasażerowie, jako użytkownicy dróg oraz niestety coraz częściej są też ich sprawcami (tabela 1.). Tabela 1. Wypadki z udziałem dzieci [3] Wypadki Zabici Ranni 2013 2014 2013 2014 2013 2014 Kierujący (rowerzysta) 1404 1245 40 36 1370 1210 Pasażer 2481 2279 86 70 2798 2618 Pieszy 1778 1695 46 45 1825 1712 Ogółem 5673 5219 172 151 5993 5540 Nie jest to pełny obraz sytuacji. Prezentowane dane należałoby uzupełnić o liczbę kolizji oraz zdarzeń drogowych, w których uczestnikami bądź sprawcami są młodociani użytkownicy dróg. Należy jednak podkreślić, ze oba w/w określania w prawodawstwie polskim są ukryte pod frazą „ powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym”. A więc, jeżeli skutkiem zdarzenia drogowego są obrażenia ciała trwające powyżej dni siedmiu np. złamane żebro wówczas należy rozważyć czy mamy do czynienia z przestępstwem spowodowania wypadku opisanym w art. 177 kodeksu karnego, jeżeli natomiast obrażenia będą łagodniejszego rodzaju lub żadna osoba nie dozna w wyniku zdarzenia drogowego uszczerbku na zdrowiu wówczas zdarzenie drogowe może być kwalifikowane jako wykroczenie z art. 86 k.w. [4] A więc obrażenia ciała, które były hospitalizowane lub leczone przez okres krótszy niż 7 dni nie są brane pod uwagę w policyjnych statystykach. Mowa tutaj o wszelkiego rodzaju badaniach, konsultacjach, czy kilkudniowym pobycie na oddziale dziecięcym celem obserwacji. Zdarzenia drogowe mogą wywoływać ciężkie obrażenia ciała. Przeciążenia oraz siły uderzenia, jakim jest poddawane ciało poszkodowanego, skutkują często urazami mnogimi i wielonarządowymi. [5,6] Wybrane zagadnienia z epidemiologii urazów komunikacyjnych Wśród dzieci, które doznają urazów komunikacyj- nych dominują chłopcy, stanowiąc około 2/3 poszkodowanych. Najczęściej obrażeniom komuni- kacyjnym ulegają dzieci w wieku 9–12 lat (około 40% tego typu poszkodowanych) i 15–18 lat (około 30% tego typu poszkodowanych). Urazy komunikacyjne najczęściej u dzieci wywo- łują uszkodzenia wielonarządowe, w tym: u około 80% poszkodowanych obrażenia twarzoczaszki z towarzyszącą ostrą niewydolnością oddychania, u około 60% poszkodowanych złamania kości, u około 45% poszkodowanych ostrą niewydolność krążenia. [7] URAZY TWARZOCZASZKI Wybrane zagadnienia z epidemiologii urazów twarzoczaszki Szacuje się, że częstości obrażeń twarzoczaszki u dzieci wzrasta wraz z wiekiem. Przeciętnie wynosi około 1 przypadek urazu na 100 dzieci do 5 roku życia, z kolei u dzieci starszych odnotowywane się są dwa szczyty zapadalności na tego typu urazy, jeden w wieku 6-7 lat, a drugi w wieku 12-14 lat [8,9]. Obserwowany wzrost częstości urazów wiąże się ze zmianami aktywności w okresie rozpoczęcia nauki szkolnej, a następnie aktywnością zachowań w okresie dojrzewania nastolatków. Podkreśla się, że chłopcy doznają urazów częściej niż dziewczynki, co wiąże się z większą aktywnością i skłonnością do ryzykownych zachowań chłopców [10,11]. Wybrane zagadnienia kliniczne urazów twarzoczaszki Wśród urazów twarzoczaszki powodujących hospitalizacje najczęściej występują wieloodłamowe złamania kości nosa. Około 35% tych urazów powstaje na skutek pobicia dziecka, a dalsze około