Journal of Clinical Healthcare (JCHC)

10-14 13 Journal of Clinical Healthcare 4/2018 należą np. ,, Śnieżnobiały uśmiech’’ wprowadzony przez firmę Blend-a-med. Czy ,,Pokolenie bez próchnicy’’ firmy Colgate. Programy te zyskały poparcie Ministerstwa Edukacji Narodowej i Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Do realizacji takich przedsięwzięć konieczna jest pomoc i współpraca higienistki stomatologicznej. Współpraca taka powinna opierać się też na wielu innych płaszczyznach. Zagadnienia stomatolo- giczne można umiejętnie wplatać do programu nauczania różnych przedmiotów. Uwagę młodszych dzieci warto skupić poprzez posługiwanie się zabawnymi modelami i rysunkami ilustrującymi omawiane zagadnienia. Działalność edukacyjna higienistki stomatolo- gicznej powinna docierać także do szkół. Pracując w szkole należy pamiętać, że środowisko to obejmuje nie tylko dzieci i nauczycieli, ale i rodziców. Niezwykle istotne jest, aby treści przekazywane uczniom w szkole realizowane były w praktyce także w domu. Prowadzone w ciągu całego roku szkolnego formy pracy oświatowo- zdrowotnej z dziećmi powinny być dobierane tak, aby aktywizowały rodziców do współdziałania. Wśród dzieci szkolnych często stosowaną formą jest fluoryzacja połączona z poprzedzającą pogadanką na temat utrzymania właściwej higieny i zdrowia jamy ustnej. Tego rodzaju pogadanki powinny być wygłaszane w obecności wychowawcy klasy, aby mógł on później utrwalać właściwe nawyki wśród dzieci. Warto, aby higienistka zajęła się również organizowaniem w szkole wystaw i konkursów o tematyce stomatologicznej. Ważne jest kładzenie dużego nacisku na wyrobienie w dzieciach właściwych nawyków. Jest to bowiem okres, w którym nabyte nawyki szybko wygasają, jeżeli nie będą odpowiednio utrwalane. [1-9] EDUKACJA STOMATOLOGICZNA DOROSŁYCH Kolejnym środowiskiem do którego wkracza higienistka jest młodzież akademicka. Tutaj wychowanie zdrowotne merytorycznie dotyczy tych samych problemów o których wspomniano wcześniej, z dostosowaniem do poziomu studentów. Dodatkowo w tematyce trzeba położyć nacisk na szkodliwy wpływ palenia tytoniu na uzębienie, skutkach nieleczenia ubytków próchni- cowych i konieczności uzupełniania braków zębowych. Nie można zapomnieć o przekazaniu studentom informacji, które powinni posiadać jako przyszli rodzice. Higienistka stomatologiczna powinna docierać również do osób dorosłych, w tym osób w starszym wieku. Trafienie i zainteresowanie problematyką uzębienia osoby dorosłe stanowi nie lada wyzwanie. Dorośli zajęci pracą i codziennymi obowiązkami mają dużo innych zmartwień i spraw na głowie. Nie powinno to jednak zniechęcać personelu medycznego i prowadzić do lekceważenia tej grupy. Pamiętać należy, że świadomy rodzic to automatycznie świadome dziecko. Higienistki swoją działalność mogą rozpocząć w miejscu pracy. Motywacja musi być bardzo przekonywująca, uzasadniona często koniecznością poprawy stanu uzębienia ze względu na stan zdrowia, czy też z racji wykonywanego zawodu. Niektóre osoby z racji swojej pracy zawodowej stykają się z dużą liczbą ludzi, dlatego też muszą bardziej niż inni przykładać uwagę do swojego wyglądu zewnętrznego z którym nierozerwalnie jest związany piękny zdrowy uśmiech. Nie mogą dopuścić do rażącego, widocznego zaniedbania stanu uzębienia, bowiem we współczesnych czasach uśmiech często jest wizytówką człowieka i pomaga w nawiązaniu przyjaznych relacji z ludźmi. Niejednokrotnie rehabilitacja stomatologiczna powoduje odrodzenie psychiczne człowieka i wzrost jego pewności siebie. Ogólnie mówiąc wychowanie zdrowotne dla dorosłych musi obejmować zagadnienia higieny, zapobiegania chorobom wieku dojrzałego oraz próby przełamania lęku przed fotelem stomatologicznym. Należy uświadomić dorosłych pacjentów o możliwościach nowoczesnych metod leczenia stomatologicznego, o możliwościach wykonywania bezbolesnych zabiegów stomatolo- gicznych, a możliwościach stomatologii rekonstruk- cyjnej itd. Często pacjenci nie posiadając odpowiedniej wiedzy prezentują ogólną niechęć do leczenia stomatologicznego. Higienistki szerzące oświatę zdrowotną po- winny pamiętać o tym, że oczy słuchaczy skiero- wane są przede wszystkim na mówiącego, dlatego one same winne być wzorem do naśladowania i dobrym odzwierciedleniem zalecanych praktyk prozdrowotnych. [1-5]