4
Journal of Clinical Healthcare 3/2015
To również zostało ujęte w ustawie, i zgodnie z
Art. 13 ratownikiem może zostać osoba, która [1]:
posiada pełną zdolność do czynności prawnych
zatrudniona lub pełniąca służbę w jednostkach
współpracujących z systemem, lub będąca
członkiem tych jednostek
posiadająca ważne zaświadczenie o ukończe-
niu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej
pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu
tytułu ratownika
której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwa-
lifikowanej pierwszej pomocy .
Najprościej mówiąc ratownikiem jest osoba, która
ma ukończony kurs udzielania kwalifikowanej
pierwszej pomocy, ale w ograniczonym zakresie, co
oznacza miedzy innymi, że nie może samodzielnie
podawać leków. Czynności jakich może się
podejmować w ramach kwalifikowanej pierwszej
pomocy określa art. 14, który wymienia [1]:
resuscytację krążeniowo-oddechową, bezprzy-
rządową i przyrządową, z podaniem tlenu oraz
zastosowaniem według wskazań defibrylatora
zautomatyzowanego
tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatry-
wanie ran
unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań
kości oraz zwichnięć
ochronę przed wychłodzeniem lub przegrza-
niem
prowadzenie wstępnego postępowania prze-
ciwwstrząsowego
stosowanie tlenoterapii biernej
ewakuację z miejsca zdarzenia osób w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego
wsparcie psychiczne oraz prowadzenie wstęp-
nej segregacji medycznej.
W przypadku ratownika medycznego, który ma
ukończone studia wyższe, zakres kompetencji jest
znacznie większy i dodatkowo regulowany odrębnymi
przepisami. Oprócz udzielania tak zwanej
kwalifikowanej pierwszej pomocy jest on uprawniony
do podjęcia medycznych czynności ratunkowych.
Temat ten zostanie szerzej omówiony w dalszej
części pracy, poświęconej specyfice pracy ratownika
medycznego.
Działanie ratownictwa medycznego opiera się na
Systemie Ratownictwa Medycznego. Jego szczegóły
oraz podstawę prawną określa omawiana przeze
mnie ustawa w rozdziale trzecim. Funkcję nadzorczą
nad działaniem systemu na obszarze kraju sprawuje
minister właściwy do spraw zdrowia, natomiast
wojewoda odpowiada za jego funkcjonowanie, w
obszarze województwa. Działa on na podstawie tak
zwanego Wojewódzkiego Planu Działania Systemu.
Za jego sporządzenie odpowiedzialny jest wojewoda,
a za nadzór nad nim oraz jego zatwierdzenie,
minister.
Wojewódzki Plan Działania jest podstawą do
zawierania przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich
Narodowego Funduszu Zdrowia umów na
wykonywanie medycznych czynności ratunkowych.
Zadania
zespołów
ratownictwa
medycznego
finansowane są z budżetu państwa z części, których
dysponentami są poszczególni wojewodowie. W
wojewódzkich planach działania systemu PRM
wojewodowie określają między innymi:
potencjalne zagrożenia życia lub zdrowia, które
mogą zaistnieć na obszarze województwa;
liczbę i rozmieszczenie jednostek systemu na
terenie województwa wraz ze sposobem koor-
dynowania ich działań;
obszary działania i rejony operacyjne;
informacje o lokalizacji wojewódzkich centrów
powiadamiania ratunkowego i centrów powia-
damiania ratunkowego;
sposób współpracy organów administracji pu-
blicznej i jednostek systemu z innymi woje-
wództwami, tak aby zapewnić sprawne i sku-
teczne ratowanie życia i zdrowia, bez względu
na przebieg granic województw;
kalkulację kosztów działalności zespołów ra-
townictwa medycznego. [1]
Ratownictwo medyczne wspierane jest przez tak
zwane jednostki współpracujące z systemem
Państwowego Ratownictwa Medycznego. I tak
jednostki Państwowej Straży Pożarnej, jednostki
ochrony przeciwpożarowej należące do krajowego
systemu
ratowniczo-gaśniczego,
podmioty
uprawnione do udzielania ratownictwa górskiego i
wodnego, należą do grupy służb ustawowo
powołanych do niesienia pomocy osobom będącym
w sytuacji nagłego zagrożenia zdrowotnego.
ZADANIA RATOWNICTWA MEDYCZNEGO
System Państwowego Ratownictwa Medycznego
(PRM) został stworzony, aby zapewnić pomoc każdej
osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia
