24-33
31
Journal of Clinical Healthcare 2/2017
Z uzyskanej analizy statystycznej wynika, że
wraz ze wzrostem wieku respondentów wrastały
istotnie statystycznie ograniczenia poruszania się,
samodzielności ruchowej, zapotrzebowanie na po-
moc podczas wstawania oraz zapotrzebowanie na
pomoc przy podejmowaniu spacerów.
DYSKUSJA
Starzenie się społeczeństw zwłaszcza europej-
skich jest procesem powszechnie rejestrowanym.
Dynamika tego zjawiska w Polsce przekroczyła
jednak założenia prognostyczne. Skala tego
problemu narosła m.in. na skutek silnych procesów
migracyjnych ( wyjazdu młodych ludzi za granicę,
głównie w celach zarobkowych).
Odsetek osób w wieku senioralnym wrasta
także wskutek tego, że żyjemy coraz dłużej. Wraz z
tym zjawiskiem następuje coraz wyraźniejsze
wewnętrzne zróżnicowani starości. Współczesność
burzy niektóre z już istniejących stereotypów
starości inne z kolei buduje. [7,8]
I właśnie tym zagadnieniom poświęcone były
badania
własne.
Przeprowadzone
badania
wykazały, że 86,6% seniorów zachowuje pełną
sprawność ruchową, a 56,7% osób w starszym
wieku jest w pełni samodzielna ruchowo. 66,7%
badanych seniorów twierdziło, że jest w pełni
samodzielna przy wykonywaniu podstawowych
czynności dnia codziennego np. podnoszeniu się z
krzesła czy przy wstawaniu z łóżka. 76,7%
seniorów w pełni samodzielnie i sprawnie
przemieszcza się poza domem i nie wymaga
asysty.
Ta część przytoczonych wyników zadaje kłam
dość obiegowej opinii, że starość musi być
związana wyłącznie z ograniczeń sprawności
ruchowej i ograniczeniem samodzielności, że
starość zmusza jedynie do siedzenia w domu. Być
może o tak dobrej dyspozycji ruchowej ankietowa-
nych zadecydował fakt, że aż 80% seniorów
podejmuje różne formy aktywności fizycznej, a
dodatkowo 53,3% badanych wspomaga swoja
kondycję psycho-fizyczna specjalistyczną rehabilita-
cją ruchową.
Na ogół współcześnie można się spotkać z
opracowaniami podkreślającymi dużą sprawność
psycho-fizyczna osób w starszym wieku. Podobne
do naszych spostrzeżenia odnotowali np.
Bogowolska- Wepsięć i wsp.[9]. Z kolei
Płaszewska- Żywko i wsp. badając pensjonariuszy
domów pomocy społecznej, stwierdzili, że aż 89% z
nich było sprawnych w zakresie wykonywania
podstawowych czynności życia codziennego [10].
Również wysoko ocenia samodzielność osób
starszych
hospitalizowanych
na
lubelskich
oddziałach internistycznych Wysokiński i wsp. [11].
Odmiennej oceny sprawności osób starszych
dokonał Pruszyński i wsp. w pielęgniarskim domu
opieki, gdzie większość stanowili pacjenci znacznie
niesprawni (77%) [12]. Również znaczne ogranicze-
nie sprawności stwierdzono wśród osób starszych
poddawanych chemioterapii [13,14].
Utrzymanie aktywności fizycznej seniorów ma
duży wpływ na ich nastawienie do samych siebie i
otoczenia, w którym funkcjonują. Zachowanie
sprawności psycho-fizcznej w starszym wieku
podnosi jakość życia i poziom satysfakcji z niego
[7,15,16]. Przeprowadzone badania własne potwier-
dzają opinię Rottermunda i wsp. uznającą, że
„
jedną z kluczowych determinant pomyślnego
starzenia się jest prowadzenie zdrowego stylu życia
z odpowiednim poziomem aktywności fizycznej
” [7].
Maniecka- Bryła i Bryła uzupełniają powyższe
obserwacje o stwierdzenie, że wśród warunków
pomyślnego starzenia się istnieje potrzeba
posiadania bliskich sobie ludzi - przyjaciół i rodziny
[17].
Starość ma jednak i swe ciemniejsze strony.
76,7% badanych przez nas seniorów miewało
epizody zasłabnięcia, 53,4% respondentów pod-
czas aktywności ruchowej potykała się. Zapewne
duża jak na ten wiek sprawność fizyczna badanych,
zabezpieczyła ich przed doznaniem urazu. 68,4%
badanych osób nie doznało bowiem urazu.
Z kolei wśród tych, którzy doznali urazu,
najczęstszą przyczyną upadku były zaburzenia
równowagi (u 52,7% badanych), a najczęstszym
następstwem wypadku były zwichnięcia lub
skręcenia (u 42,2%) oraz zranienia i stłuczenia (po
21%).
Podobne obserwacje poczynili również inni
autorzy. Baczuk [59] określił upadek jako najczęst-
szą przyczynę urazów, powikłań pourazowych i
związanej z nimi śmiertelności u ludzi starszych.
Autor ocenił, że upadek zdarza się przynajmniej raz
w roku u 30% osób powyżej 65 r.ż. Najbardziej
typowe następstwa urazu osób starszych to
złamania żeber, obrażenia ośrodkowego układu
nerwowego, złamania kręgosłupa, złamania na-
