40
Journal of Clinical Healthcare 2/2015
ków funkcjonariuszy KSRG. Odpowiedzialność ta
wymaga jednak od kierującego określonych cech
osobowych, które jednak nie każdy posiada.
Naczelną, wiodącą kompetencją osoby zarządzającej
w sytuacji kryzysowej jest „…umiejętność podejmo-
wania decyzji, gdzie kompetencja rozumiana jest jako
umiejętność podejmowania działań zgodnie ze stan-
dardami wymaganymi na danym stanowisku, przy
użyciu wiedzy i umiejętności pracownika i przy jego
właściwej postawie…". [12] Natomiast istotą kierowa-
nia/dowodzenia jest jednoosobowe podejmowanie
decyzji, które rozumiane jest jako pewien proces.
Wynika stąd także jednoosobowa odpowiedzialność
za decyzje. Decyzje powinny być jednak podejmowa-
ne tylko w zakresie kompetencji kierownika/dowódcy,
które są określone regułami prawa, a także wynikają
ze struktury organizacyjnej jednostki, w której dzia-
ła.[16,17]
Musi cieszyć, że aż 90% badanych przygotowanie,
kompetencje do działań ratunkowych ratowników
określa jako bardzo dobre lub dobre. Nie do końca je-
stem jednak pewny, czy ocena ta jest dokonana przez
pryzmat kompetencji prezentowanych przez samych
respondentów, czy jest to rzetelna ocena umiejętności
kolegów po fachu.
Godnym podkreślenia jest fakt, że aż 72% bada-
nych podkreśliło, że resortowe służby medyczne (np.
ratownicy wojskowi) powinni posiadać uprawnienia
podobnie do tych jakie posiadają osoby wykonujące
obowiązki w ramach systemu PRM. Niestety zbyt ma-
ła grupa badanych nie pozwala stwierdzić, w jakim
stopniu jest to postulat korporacyjny.
Pewnego rodzaju odezwą do kręgów decydenc-
kich stają się dalsze spostrzeżenia wynikające z mo-
ich badań. 38% respondentów podkreśliło bowiem po-
trzebę utworzenia i ujednolicenia procedur dotyczą-
cych udziału w zdarzeniach masowych obowiązują-
cych wszystkie podmioty. Konieczność organizacji
wspólnych ćwiczeń dostrzegło 24% ankietowanych,
a 10% wskazało konieczność udziału w tych zdarze-
niach specjalistów w określonych dziedzinach.
Przeprowadzone badania nie miały na celu
dyskredytowania obecnie obowiązującego systemu
planowania, koordynacji działań, a także organizacji
współpracy
poszczególnych
podmiotów
przeznaczonych do działań ratowniczych w sytuacji
zdarzeń masowych. Chciałem jedynie zwrócić uwagę
na te elementy systemu, które w opinii moich
respondentów wymagają polepszenia, usprawnienia
działania. Aby jednak spostrzeżenia te mogły przyjąć
charakter uogólnień, dających podstawę do decyzji
administracyjno-organizacyjnych, wymagają badań na
zdecydowanie większej grupie respondentów (badań
przekrojowych).
WNIOSKI
1. 28% badanych ratowników nie posiada żadnego
realnego doświadczenia w działaniach ratowni-
czych w zdarzeniach masowych, 38% nigdy nie
uczestniczyło ćwiczeniach organizowanych po-
między podmiotami w zakresie tej tematyki, a 7%
nigdy nie ćwiczyło w ramach resortu/zakładu pra-
cy.
2. O istnieniu procedur działania w zdarzeniach ma-
sowych wiedziało 41% ankietowanych, ale tylko
połowa z nich wskazała dokument, który procedury
te reguluje.
3. 60% badanych podkreśliło istnienie trudności or-
ganizacyjnych, głównie dotyczących koordynacji
działań podczas realnych lub symulowanych zda-
rzeń masowych.
4. 66% ankietowanych ratowników osobom kierują-
cym/dowodzącym akcją ratunkową w zdarzeniu
masowym zarzucało chaos działania i nieznajo-
mość zadań.
5. 38% respondentów było zdania, że ratownicy są
bardzo dobrze przygotowani do udzielania pomocy
podczas realnych lub symulowanych zdarzeń ma-
sowych.
6. 72% badanych wskazało, że resortowe służby
medyczne (np. ratownicy wojskowi) powinni posia-
dać uprawnienia podobnie do tych jakie posiadają
osoby wykonujące obowiązki w ramach systemu
PRM.
7. 38% respondentów podkreśliło potrzebę utworze-
nia i ujednolicenia procedur dotyczących udziału w
zdarzeniach masowych obowiązujących wszystkie
podmioty. Konieczność organizacji wspólnych ćwi-
czeń dostrzegło 24% ankietowanych, a 10%
wskazało konieczność udziału w tych zdarzeniach
specjalistów w określonych dziedzinach.
PIŚMIENNICTWO
1. Skrabacz A.: Ratownictwo w III RP. AON, Warszawa 2009.
2. Thomas J.: Mass Casualty Incident.
w
The University Hospitals EMS Training & Disaster Prepared-
ness Institute
3. Barraco R. Triage of the Trauma Patient.
