38
Journal of Clinical Healthcare 2/2015
O istnieniu procedur działania w zdarzeniach maso-
wych poinformowanych było 41% ankietowanych.
Pytanie:
W przypadku udzielenia pozytywnej odpo-
wiedzi na poprzednie pytanie proszę o wskazanie do-
kumentu regulującego zasady organizacji działań
w zdarzeniu masowym.
58% respondentów (z 41% poinformowanych o ist-
nieniu dokumentu) potrafiło wskazać dokument okre-
ślający procedury działania w zdarzeniu masowym.
Jedynym podanym przez ankietowanych dokumen-
tem były wytyczne firmy FALCK: „Postępowanie w
wypadku masowym”.
Pytanie:
Jak ocenia Pan(i) współdziałanie na miejscu
zdarzenia masowego (realnego lub ćwiczebnego)
swojego podmiotu z innymi?
40% respondentów odpowiedziało w sposób wskazu-
jący na bezproblemowe współdziałanie podmiotów na
miejscu zdarzenia, natomiast aż 60% badanych zau-
ważyło trudności organizacyjne podczas realnych lub
symulowanych zdarzeń masowych.
Pytanie:
W przypadku udzielenia odpowiedzi „b” na
poprzednie pytanie, proszę o wskazanie problemów
organizacyjnych, a w przypadku odpowiedzi „c” pro-
szę o uzasadnienie. Jeśli udzielono odpowiedzi „d”,
proszę wpisać „nie dotyczy”.
Uzyskane odpowiedzi pozwoliły wyłonić tylko jeden
główny problem w zakresie współdziałania: koordyna-
cja działań, przejawiająca się m.in. w sposobie ewa-
kuacji – na co wskazało 11% ogółu ankietowanych,
organizacji stref w miejscu zdarzenia - 7%, chaosie
na miejscu zdarzenia - 7%.
Pytanie:
Czy zasady dowodzenia/kierowania akcją
na miejscu zdarzenia masowego (realnego i ćwiczeb-
nego) są dla Pana(i) przejrzyste?
100% ankietowanych potwierdziło klarowność zasad
dowodzenia i kierowania w miejscu zdarzenia.
Pytanie:
Jakie są największe, Pana(i) zdaniem, pro-
blemy w kierowaniu/dowodzeniu akcją, gdzie bierze
udział kilka podmiotów? Możliwe zaznaczenie więcej
niż jednej odpowiedzi.
34% ankietowanych zaprzeczyło istnieniu jakichkol-
wiek problemów związanych z dowodzeniem podczas
realnego bądź symulowanego zdarzenia masowego.
Natomiast 44% podkreśliło chaos, a 22% - nieznajo-
mość zadań. Pojedyncze odpowiedzi dotyczyły nie-
znajomości osób funkcyjnych na miejscu zdarzenia.
Żaden z respondentów nie wykazał istnienia proble-
mu związanego z niechęcią współpracy.
Pytanie:
Czy sądzi Pan(i), że osoby kierują-
ce/dowodzące w miejscu zdarzenia masowego są do
tego właściwie przygotowane? Proszę o ocenę wyni-
kającą z własnego postrzegania sposobu organizacji
działań przez te osoby na miejscu zdarzenia maso-
wego (realnego lub ćwiczebnego)?
52% respondentów uznało, że osoby kierują-
ce/dowodzące w miejscu zdarzenia masowego, w
których respondenci brali udział, były właściwie przy-
gotowane do tej funkcji, niestety aż 48% podkreśla
brak kompetencji osób kierujących/dowodzących ak-
cją ratunkową.
Pytanie:
Jak ocenia Pan(i) wyszkolenie indywidualne
ratowników i ratowników medycznych w zakresie
udzielania pomocy w skali 2-5? Proszę o odpowiedź
w swoim zakresie: ratownik odnośnie ratowników, ra-
townik medyczny – odnośnie ratowników medycz-
nych.
38% respondentów oceniło, że ratownicy są bardzo
dobrze przygotowani do udzielania pomocy. Na po-
ziomie dobrym umiejętności ratowników szacowało
52% badanych, natomiast na słaby poziom wyszkole-
nia wskazało 10%.
Pytanie:
Czy uważa Pan(i), że resortowe służby me-
dyczne (np. ratownicy wojskowi) powinni posiadać
uprawnienia podobnie jak osoby wykonujące obo-
wiązki w ramach systemu PRM? Proszę o zamiesz-
czenie krótkiego uzasadnienia.
Konieczność regulacji prawnych odnośnie wskaza-
nych powyżej uprawnień widzi 72% ankietowanych,
natomiast 28% zanegowało tę potrzebę.
Pytanie:
Czy kiedykolwiek zdarzyło się Panu(i) prze-
kroczyć ustawowe uprawnienia w celu udzielenia po-
mocy poszkodowanemu?
Przekroczenie ustawowych uprawnień potwierdziło
66% respondentów. 34% zawsze działało w zakresie
ustawowo ustalonych swych kompetencji.
Pytanie:
W przypadku udzielenia odpowiedzi „b” na
poprzednie pytanie, proszę o wskazanie sytuacji
przekroczenia uprawnień.
Analiza odpowiedzi udzielonych na powyższe pytanie
wykazała, że 100% przypadków przekroczenia
uprawnień przez ratowników medycznych systemu
PRM dotyczyła podania lekarstw nie wykazanych w
