13
Journal of Clinical Healthcare 2/2015
są wynikiem utraty zdolności produkcyjnych przez
ofiary zdarzenia. Do tego dochodzą koszty pośrednie
związane z koniecznością zapewnienia opieki nad
osobami poszkodowanymi przez członków rodziny i
organizacje społeczne. Według szacunków WHO,
koszty
ponoszone
z
powodu
urazów
komunikacyjnych, w tym także urazów klatki
piersiowej sięgają nawet 3% produktu krajowego
brutto, co przekłada się na kwotę około 180 miliardów
euro. [3,18]
I tak dla przykładu wg statystyk amerykańskich urazy
klatki piersiowej stanowią od 20 do 25% wszystkich
urazów. Szacuje się, że podlega im rocznie około
16 000 000 Amerykanów.[1] W Europie obrażenia
klatki piersiowej dochodzą do 16% ogólnej liczby
wypadków. [5]
Wielu autorów podkreśla, że wzrost urazowości klatki
piersiowej jest głównie następstwem bardzo
dynamicznie rozwijającej się motoryzacji.[6,7,8]
Wypadki komunikacyjne stanowią bowiem coraz
wyraźniej wrastającą przyczynę współczesnych
obrażeń klatki piersiowej. Chorzy, którzy doznali
tępego urazu klatki piersiowej stanowią grupę
zwiększonego ryzyka wystąpienia nagłego zgonu lub
pogorszenia stanu ogólnego i opóźnionego
ujawnienia towarzyszących obrażeń poza klatką
piersiową. Podkreśla się, że 1/3 pacjentów – ofiar
wypadków drogowych, ma poważne obrażenia klatki
piersiowej, uszkodzenia narządów klatki piersiowej. U
tych osób obrażeniom klatki piersiowej często
towarzyszą obrażeniom innych okolic ciała. [2, 4]
Śmiertelność po urazach klatki piersiowej sięgać
może nawet 1/3 ofiar z tymi urazami.[5]
W wielu przypadkach do śmierci dochodzi niemal
zaraz po zdarzeniu. Około 15% pacjentów
dostarczonych do szpitala wymaga zabiegu
operacyjnego. U pozostałych można stosować
prostsze zabiegi, jak drenaż opłucnej, właściwa
analgezja i staranne utrzymywanie równowagi
płynowej.[3]
Celem badań było określenie częstości urazów
klatki piersiowej w odniesieniu do takich czynników
jak: płeć, wiek, zastosowanie przez pacjenta alkoholu
i/lub substancji odurzających, charakterystyka urazu
podstawowego, charakterystyka okoliczności urazu,
charakterystyka urazów towarzyszących.
MATERIAŁ I METODYKA
Materiał
Retrospektywnej analizie poddano dokumentację
medyczną Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpi-
tala Uniwersyteckiego w Krakowie obejmującą okres
od 1.09.14 r. do 31.12.14 r.
Według wcześniej przyjętej procedury wyselekcjono-
wano grupę 204 pacjentów, która stała się podstawą
dalszej analizy.
Metodyka
Procedura wyselekcjonowania badanej grupy
Dokumentacja medyczna Szpitalnego Oddziału
Ratunkowego Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie
jest oparta o międzynarodowy system diagnozy nozo-
logicznej - Międzynarodowej Statystycznej Klasyfika-
cji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10. Pozwo-
liło to z ogółu chorych leczonych w SOR SU w okre-
sie od 1.09.14 r. do 31.12.14 r., wyselekcjonować pa-
cjentów, którym przydzielono jeden z następujących
kodów diagnozy nozologicznej (Międzynarodowa Sta-
tystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowot-
nych ICD-10): S20, S21,S22, S23, S24,S25,
S26,S27,S28,S29.
Wyselekcjonowany materiał chorych poddano anali-
zie przy uwzględnieniu następujących czynników:
płeć,
wiek,
stosowanie przez pacjenta alkoholu i/lub
substancji odurzających,
charakterystyka urazu podstawowego,
charakterystyka okoliczności urazu,
charakterystyka urazów towarzyszących,
Przy analizie wieku uwzględniono następujący
podział: poniżej 0-24 lat, 25–34 lat, 35-44 lat, 45–54
lat, 55 lat i więcej
Przy analizie okoliczności urazu uwzględniono
podział:
wypadek komunikacyjny,
wypadek niekomunikacyjny (upadek z pozio-
mu ciała, upadek z wysokości, pobicia , przy-
gniecenie, uraz podczas uprawiania sportu,
upadek ze schodów).
