18
Journal of Clinical Healthcare 2/2015
W grupie wiekowej 45-54 lata urazy towarzyszące
dotyczyły urazu brzucha, dolnej części grzbietu,
kręgosłupa lędźwiowego i miednicy (S30-S39), urazu
kolana i podudzia (S80-S89) po 1 osobie (25%)
każdej grupy oraz 2 osób (50%), u których
występowały urazy obejmujące liczne okolice ciała
(T00-T07).
Natomiast w grupie wiekowej 55lat i więcej
najczęstszymi urazami towarzyszącymi były urazy
obejmujące liczne okolice ciała (T00-T07) - u 7 osób
(30,43%), urazy głowy (S00-S09) - u 5 osób
(21,74%), urazy kolana i podudzia (S80-S89) - u 4
osób(17,39%).
Przedstawione wyniki wskazują, że w młodszych
grupach wiekowych (0-34 lata) urazy barku i ramienia
(S40-S49)
są
najczęstszymi
urazami
współtowarzyszącymi obrażeniom klatki piersiowej,
natomiast w późniejszym wieku już prawie nie
występują. Natomiast wraz z wiekiem chorych, którzy
doznali urazu klatki piersiowej wrasta częstość
urazów obejmujących liczne okolice ciała (T00-T07),
które z kolei w najmłodszej grupie wiekowej (do 24
r.z.) w ogóle nie występują.
DYSKUSJA
Badania własne wskazują, że urazy klatki
piersiowej nieco częściej występowały u mężczyzn
niż kobiet. Na podobne proporcje płci wśród chorych
z obrażeniami klatki piersiowej uwagę zwracają
również inni autorzy. [11,12] Istnieją jednak
doniesienia wskazujące na wyraźną dominację
mężczyzn wśród chorych z obrażeniami klatki
piersiowej. [13,16] Z analizy wyników badań
własnych, jak również innych autorów, można
zbudować przekonanie, że płeć męska jest bardziej
predestynowana do urazów klatki piersiowej, choć w
materiałach innych autorów tendencja ta jest różnie
zaznaczona.
Uzyskane przeze mnie wyniki podkreślają że
częstość występowania obrażeń klatki piersiowej była
najwyższa w grupie chorych powyżej 55 r.ż.,
natomiast najniższa przed 25 r.ż. W pozostałych
przedziałach wiekowych utrzymywała się na
porównywalnym poziomie. Można by przypuszczać,
że wiek (powyżej 55 r.ż.) chorych jest czynnikiem
predylekcyjnym do zwiększenia częstości obrażeń
klatki piersiowej. To przekonanie mogą wspierać
wyniki innych autorów. [13] Obserwacjom tym
zaprzeczają jednak dane np. Morawskiego i wsp.[10].
Wg tych autorów najwięcej pacjentów doznaje urazu
klatki piersiowej w wieku 20-29 lat. Pogodzenie tych
rozbieżnych opinii wydaje się być możliwe dopiero po
przeprowadzeniu dużych, wieloośrodkowych badań
podejmujących m.in. tematykę znaczenia wieku dla
powstawania obrażeń klatki piersiowej.
Analiza wyników badań własnych świadczy, że
pod wpływem alkoholu było 7% chorych. U żadnego
z badanych nie wykryto obecności substancji
odurzających. Chwili doznania urazu klatki piersiowej
mężczyźni byli prawie 3-krotnie częściej pod
wpływem alkoholu niż kobiety. Najczęściej pijanymi
byli chorzy w wieku do 24 lat i w wieku 35-44 lata. W
pozostałych przedziałach wiekowych częstość
rozkładu osób znajdujących się pod wpływem
alkoholu była porównywalna. Opinie na temat
częstości występowania upojenia alkoholowego u
chorych doznających urazu klatki piersiowej są
mocno zróżnicowane. Istnieją opracowania jak np.
Kopańskiego i wsp. [14], wskazujące na nawet 5-
krotnie wyższy, w porównaniu do moich wyników,
procent osób pijanych doznających obrażeń klatki
piersiowej.
Najczęstsze typy urazów klatki piersiowej
występujące w materiale własnym chorych tzn.
Powierzchowny uraz klatki piersiowej (S.20) oraz
Złamanie żebra (żeber), złamanie mostka i odcinka
piersiowego kręgosłupa (S.22) dotyczyły obu płci z
częstością porównywalną. Natomiast Zwichnięcie,
skręcenie, naderwanie stawów i więzadeł klatki
piersiowej (S.23), Uraz naczyń krwionośnych klatki
piersiowej) (S.25) i uraz zmiażdżeniowy klatki
piersiowej i urazowa amputacja fragmentu klatki
piersiowej (S.28) zdarzały się wyłącznie u mężczyzn.
Bez względu na analizowany przedział wiekowy
najczęstszym urazem klatki piersiowej był
Powierzchowny uraz klatki piersiowej (S.20). Uraz
opisany jako Złamanie żebra (żeber), złamanie
mostka i odcinka piersiowego kręgosłupa (S.22)
najrzadziej występował w najmłodszej grupie
wiekowej (do 24lat), a najczęściej w grupie powyżej
55 lat. Zwraca uwagę fakt, że w miarę wzrostu wieku
analizowanych, pomimo dominacji urazu S.20 we
wszystkich przedziałach wiekowych, zmieniała się
częstość występowania pozostałych poszczególnych
urazów. O ile w najmłodszej grupie wiekowej (do 24
r.ż.) pozostałe urazy (z wyłączeniem S.20) rozkładały
się z porównywalną częstością, o tyle w najstarszej
grupie (powyżej 55 r.ż.) wśród pozostałych urazów (z
wyłączeniem S.20) dominowały już S.22. Za
charakterystyczne można uznać wzrastającą wraz z
wiekiem częstość urazów opisanych kodem S.22.
