36
Journal of Clinical Healthcare 1/2016
wyrazem buntu przeciw otaczającemu ich „światu
dorosłych”. [1-3,7-9]
Zapewne wiele składowych zarówno indy-
widualnych jak i zbiorowych wpływa na rozwój
chorób w tym wieku, w tym anoreksji i bulimii,
chorób, które często utożsamiane są z potrzebą
korekty własnej sylwetki.[10-12]
Tymczasem z badań własnych wynika, że 66%
badanej młodzieży była zadowolona ze swojego
wyglądu. Ankietowana młodzież stosunkowo dobrze
odróżniała anoreksję od bulimii, i tak dla przykładu
na podstawie stwierdzenia „
Zwana jest inaczej
„jadłowstrętem psychicznym
” prawidłowo ziden-
tyfikowało chorobę 95% respondentów, po zdaniu
„
Zwana jest inaczej „wilczym głodem
” prawidłowo
rozpoznało chorobę 96%, na podstawie zdania
„
Jest chorobą o podłożu psychicznym, objawia się
okresowymi napadami żarłoczności z utrata kontroli
na ilością spożywanych pokarmów
” prawidłowej
odpowiedzi udzieliło 97%, natomiast stwierdzenie
„
Jest chorobą o podłożu psychicznym, objawia się
silną obawą przed utyciem prowadzącą do unikania
jedzenia
” prawidłowo powiązało z nazwą choroby
98% respondentów.
Za najczęstszą przyczynę anoreksji badani
uznali „
Przekonanie, że szczupła sylwetka jest
pomocą w życiu i pozwala odnieść sukces
” (61%
ogółu opinii badanej grupy), a najczęściej wska-
zywanymi objawami i skutkami choroby było
„
Wyniszczenie organizmu (poważna utrata masy
ciała i tkanki tłuszczowej, częste infekcje i choroby z
powodu braku odporności, obrzęki i zasinienie stóp,
temp. obniżona do 36
C)
” - 38,2% odpowiedzi, oraz
„
Wyniszczenie i późno podjęte leczenie często
prowadzi do śmierci
” - 21,2% odpowiedzi.
Zwraca uwagę, że aż 95 % ogółu badanych
poprawnie wskazało wieku najczęstszego zapada-
nia na anoreksję .
W opinii wielu autorów anoreksja zaczyna
stawać się coraz większym problemem społeczno-
zdrowotnym wielu współczesnych społeczeń-
stwa.[3,4,10-12] Podobnego zdania była większość
ankietowanych, gdyż 30 % badanych, uznając
szczególne znaczenie społeczno-zdrowotnego
anoreksji, przyznało chorobie 10 punktów
( maksymalną punktację), 26% - 8 punktów, 18 %
- 9 punktów , 12 % -
7
punktów, 10% -
6 punktów.
51 % badanych swój wybór punktowy uzasadniło
tym, że anoreksję „
trudno wyleczyć i często
prowadzi do śmierci
”.
Z kolei w odniesieniu do bulimii 35,8%
odpowiedzi wskazywało, że najważniejszą cechę
choroby jest „
Traktowanie jedzenia, jako namiastki
miłości
i niska samoocena
”, podobnie często
wskazywano także „
Stresujące wydarzenia życiowe
i nieumiejętność radzenia sobie z własnymi
emocjami
”. Przy opisie objawów bulimii 41,1%
odpowiedzi dotyczyło stwierdzenia „
Chory próbuje
przeciwdziałać „tuczącym” skutkom przyjmowania
pokarmów, stosując, co najmniej jedną z metod:
prowokowanie wymiotów, nadużywanie leków
przeczyszczających, okresowe głodówki, przyj-
mowanie leków tłumiących apetyt
).
Godnym podkreślenie jest fakt, że 67,8%
respondentów wskazało właściwe następstwa
bulimii ( 27,2% podało, że choroba prowadzi do
zaburzeń psychicznych, 23,4% podkreśliło, że
rozwój bulimii skutkuje zaburzeniami metabo-
licznymi, a 17,2% odpowiedzi wskazywało na
zmiany patologiczne w jamie ustnej ).
Zapytano również młodzież o ich ocenę
znaczenia
społeczno-zdrowotnego
bulimii.
Uwzględniając to kryterium 24 % badanych przy-
znało chorobie 8 punktów, 22% - 10 punk-
tów, 20 % - 7 punktów. Jest jednak charak-
terystyczne, że 33% respondentów stwierdziło, że
„
nie jestem w stanie uzasadnić dlaczego tak
uważam
” jednak pozostałe 67% umiało
argumentować ocenę punktową jaką dokonali w
odniesieniu do bulimii.
Ocena zjawisk endo i egzogennych w katego-
riach zagrożeń zdrowotnych jest wymogiem
współczesnej profilaktyki prozdrowotnej. Działania
prozdrowotne dążą do eliminacji lub choćby
ograniczania tych czynników. Powszechnie
podkreśla się, że skuteczna profilaktyka jest
optymalnym sposobem hamowania rozwoju lub
ograniczania skali zjawisk chorobowych. [13-17] Nic
więc dziwnego, że zainteresowania autorów pracy
dotyczyły również działań edukacyjnych podej-
mowanych wśród młodzieży mających na celu
zwiększenie wiedzy na temat anoreksji i bulimii.
Dla 36% naszych respondentów pierwszym
źródłem informacji o tych chorobach była
szkoła,
dla 35% -
telewizja,
najrzadziej
prasa
( dla 5%) i
książki
(dla 4%)
. W opinii badanych problematyka
tych chorób jest poruszana w szkole sposób
zróżnicowany, i tak 45,9% odpowiedzi wskazywało
na lekcje
biologii
, 27,6% na zajęcia -
wychowanie
do życia w rodzinie,
21% uznało, że szczególnie
dużo informacji o anoreksji i bulimii dały im
lekcje
wychowawcze,
2,2% za najbardziej informacyjną w
