35
Journal of Clinical Healthcare 1/2016
powe dla którejś z chorób
” prawidłowo uznało jako
prawdziwe 61% badanych.
Pytanie :
W skali od 1-10 dokonaj oceny znaczenia
społeczno-zdrowotnego bulimii i uzasadnij swoja
opinię?
24 % badanych, określając znaczenie społeczno-
zdrowotnego bulimii, przyznało chorobie 8 punktów,
22% - 10 punktów, 20 % - 7 punktów , 2 % -
4
punkty, 1% -
nie wskazał żadnej punktacji.
33% respondentów stwierdziło, że „
nie jestem w
stanie uzasadnić dlaczego tak uważam
” jednak po-
zostałe 67% umiało argumentować ocenę punk-
tową jaką dokonali w odniesieniu do bulimii, i tak
23 % swój wybór punktowy uzasadniła tym, że „
buli-
mia niszczy organizm i/lub psychikę chorego
”, 17%
wybrało „
inne uzasadnienie
”, 14% stwierdziło, że
„
bulimia może prowadzić do śmierci
” , 9% wska-
zało, że „
bulimia prowadzi do utraty zdrowia i niesie
ze sobą wiele powikłań
”, 4% uznało, że „
bulimia jest
mniej poważna niż anoreksja
”
Pytanie :
Gdzie po raz pierwszy usłyszałeś/łaś o
anoreksji/bulimii?
Dla 36% respondentów pierwszym źródłem
informacji o tych chorobach była
szkoła,
dla 35% -
telewizja,
najrzadziej
prasa
( dla 5%) i
książki
(dla
4%)
.
Pytanie :
Na jakich zajęciach lekcyjnych w Twojej
szkole poruszano najczęściej problematykę
anoreksji/bulimii? (Możesz wybrać więcej niż jedną
odpowiedź)
Spośród ogółu odpowiedzi udzielonych przez
respondentów ( mogli wybierać więcej niż jedną
odpowiedź), 45,9% wskazało na lekcje
biologii
,
27,6% na zajęcia -
wychowanie do życia w rodzinie,
21% uznało, że szczególnie dużo informacji o
anoreksji i bulimii dały im
lekcje wychowawcze,
2,2% za najbardziej informacyjną w zakresie tych
chorób uznało
etykę
, a 3,3% żadnemu
przedmiotowi nie przypisało roli edukacyjnej w
zakresie tematyki anoreksji i bulimii.
Pytanie :
Czy sięgałeś/łaś po dodatkowe informacje
dotyczące tematyki zaburzeń odżywiania?
Tylko 30% spośród ogóły badanych sięgało po do-
datkowe źródła, celem poszerzenia swej wiedzy na
temat anoreksji i bulimii, natomiast aż 70% nie wi-
działo takiej potrzeby edukacyjnej.
Pytanie :
Czy miałeś/łaś kontakt za osobą chorą na
anoreksję lub bulimię?
Wśród respondentów 85 % deklarowało, że nie mia-
ło kontaktu z osobą chorą na anoreksję lub bulimię.
Pytanie :
Co byś zrobił/ła gdybyś podejrzewał, że
osoba z Twojego otoczenia choruje na anoreksję
lub bulimię ?
68 % ankietowanych próbowałoby z tą osoba po-
rozmawiać i zachęcić ją do skorzystania z pomocy
lekarza, 29 % osób poinformowałoby o swoich po-
dejrzeniach kogoś starszego, 2 % - rozpo-
wszechniło by tą informację wśród znajomym, nato-
miast 1 % respondentów unikałby takiej osoby.
Pytanie :
Czy uważasz, że anoreksja lub bulimia
mogłaby dotyczyć Ciebie samego?
Respondenci z reguły nie widzą u siebie ryzyka roz-
woju anoreksji czy bulimii. 55 % badanych uzasad-
nia to faktem, że „
Nie, ponieważ jestem zadowo-
lony/a ze swojego wyglądu
” , 15 % „
podaje inne
uzasadnienie
” , 14 % uważa, że „
Nie, ponieważ tyl-
ko chorzy psychicznie mogą popaść w anoreksję
lub bulimii
”, 3 % twierdzi, że „
Nie, ponieważ jestem
mężczyzną a tylko kobiety chorują na anorek-
sję/bulimię
”.
DYSKUSJA
Okres dorastania jest czasem określany
mianem „ okresu burzy i naporu”. Młody człowiek
często prezentuje wzmożoną emocjonalność, co
pozostaje w związku ze zmianami w układzie
hormonalnym oraz zbieraniem nowych doświad-
czeń „życiowych”. Cechą tego okresu jest
nadmierna reaktywność. Przeżycia, którym młodzi
ludzie podlegają stosunkowo łatwo, osiągają często
wysokie natężenie, i tak dla przykładu jeśli pojawia
się smutek jest on zazwyczaj głęboki, radość z kolei
prowadzi często do silnych uniesień, nierzadko
nieletni wykazują dużą labilność emocjonalną, a
więc łatwość przechodzenia ze stanu radości i
szczęścia w stan głębokiego smutku. Ta
biegunowość skłonności i upodobań, np.
poszukiwanie towarzystwa innych ludzi, innym
razem głęboka izolacja, czy wykazywanie dobroci,
przeplatanej skłonnością do okrucieństwa jest
powodem, że wielokrotnie młodzi ludzie spotykają
się z niezrozumieniem otoczenia ( rodziców,
nauczycieli). Nierzadko ich postawa jest też
