29
Journal of Clinical Healthcare 1/2016
niających niedobory wielonasyconych kwasów
tłuszczowych, głównie omega-3 i omega-6, a także
suplementacji magnezu i cynku. Wyniki badań pro-
wadzonych przez badaczy z Uniwersytetu w Oks-
fordzie nad skutecznością preparatu Eye q, produ-
kowanego przez firmę Equazen, dowodzą zmniej-
szania się nasilenia objawów ADHD na skutek pro-
wadzonej suplementacji. Uzyskana poprawa funk-
cjonowania dzieci objętych badaniem jest porów-
nywalna do stanu osiąganego w leczeniu farma-
ceutykami stymulującymi centralny układ ner-
wowy.[13,14,15]
EDUKACJA RODZINY
Nawet najlepiej przygotowani do swojej roli ro-
dzice mogą upaść na duchu, mając codziennie do
czynienia ze stresem wywołanym przez dziecko z
ADHD. Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo po-
winno mieć zapewnioną w domu atmosferę spokoju
i akceptacji. Należy być konsekwentnym w ustala-
niu reguł, obowiązków i karceniu. Osoba dorosła
powinna umieć kontrolować swoje emocje w kon-
takcie z dzieckiem nadpobudliwym. Nie wolno rea-
gować wybuchowo i gwałtownie. Dziecku należy
stwarzać poczucie bezpieczeństwa, dać mu do zro-
zumienia, że jest kochane, ale równocześnie być
wobec niego konsekwentnym i wymagają-
cym.[1,2,3]
Wymagania wobec dziecka powinny być jasne i
klarowne, aby znało swoje obowiązki i wiedziało jak
powinno się zachować w danej sytuacji. Obowiązki
domowe powinny być dostosowane do jego możli-
wości. Przejawy chaosu eliminuje się, a dobre wy-
konanie zadania chwali się, docenia się trud wło-
żony w pracę , nawet gdy efektem jest dzieło mało
dokładne. Dzienny rozkład zajęć dziecka powinien
być uporządkowany. Jasno i wyraźnie powinien
określać godzinę wstawania, posiłków, oglądania
telewizji, uczenia się itp. Należy ograniczyć czas
oglądania telewizji, a przede wszystkim wyelimino-
wać programy o treści agresywnej z dużym ładun-
kiem emocji i szybką akcją.[9,10,11]
Dziecku powinno mieć osobny pokój lub część
pokoju, jako jego własny teren i miejsce do nauki,
przed którym znajduje się czysta ściana bez dodat-
kowych elementów czy dekoracji. Podczas odrabia-
nia przez dziecko lekcji należy wyeliminować
wszystkie dodatkowe bodźce, które mogą go roz-
proszyć, np. wyłącza się radio, chowa zbędne
przedmioty z biurka.
Rodzice powinni odnosić się do dziecka z wyro-
zumiałością i cierpliwością, ponieważ jego zacho-
wanie nie wynika ze złości, ale z nieumiejętności
kontrolowania swego zachowania. Osoby opiekują-
ce się dzieckiem nadpobudliwym powinny nauczyć
się odczytywać jego sygnały ostrzegawcze poprze-
dzające wybuch - aby uniknąć wybuchu należy
spokojnie interweniować przez odwrócenie uwagi
lub spokojne omówienie konfliktu. W sytuacji kon-
fliktowej nie należy zostawiać dziecka zbyt długo w
napięciu emocjonalnym, np. odsyłać go do swojego
pokoju, odraczać karę do przyjścia rodzica. Roz-
wiązanie konfliktu powinno nastąpić zaraz po jego
zaistnieniu.[16]
Rodzice powinni codziennie poświęcać trochę
czasu na rozmowę i wspólną zabawę z dzieckiem.
Proponowane zabawy w chwilach wolnych to: lepie-
nie, wycinanie, malowanie, układanie klocków.
Liczbę dzieci biorących udział w zabawie należy
ograniczyć do jednego lub dwóch ze względu na
duże rozproszenie i pobudliwość.
Dom jest najlepszym miejscem do zabawy, po-
nieważ można w nim najlepiej obserwować dziecko
i interweniować w każdej chwili.
Być rodzicem dziecka niepełnosprawnego czy
dziecka z ADHD, to bardzo trudne zadnie. To ciągła
praca nad samym sobą, ciągła walka o dziecko,
która czasem nie przynosi oczekiwanych efektów.
Rodziny mające dziecko z ADHD mają "świat wy-
wrócony do góry nogami". Często rodziny muszą
nauczyć się akceptować inność, odrębność małego
członka rodziny.[2,16]
POSTĘPOWANIE W SZKOLE
Objawy nadpobudliwości ujawniają się zwykle w
pierwszych tygodniach nauki, gdy dziecko oswoi się
już z nową sytuacją. Nie może usiedzieć w miejscu,
wierci się lub chodzi po klasie. Nie kończy nawet
najprostszych zdań. Kiedy jest o coś pytane zga-
duje lub mówi nie wiem. Zaczepia inne dzieci, prze-
szkadza im w nauce. Kiedy nauczyciel nie zwraca
na nie uwagi zaczyna błaznować. Skarcone wybu-
cha płaczem lub dostaje ataku wściekłości. Po 10
minutach robi dokładnie to samo za co zostało uka-
rane. Trzeba mu wszystko powtarzać. Nie odrabia
zadań domowych, zapomina zeszytów. Dzieci nie
chcą się z nim bawić.[8]
