1-6
5
Journal of Clinical Healthcare 2/2017
Środowisko, w jakim funkcjonujemy oraz stałość
pewnych faktów jak praca, grupy znajomych, rodzina
kształtuje w nas pewne zachowania-wzorce, które w
wieku starszym są już głęboko -zakorzenione.
Odmienność i ciągłe przystosowywanie się do
zmiennego środowiska wpływa na brak stabilizacji
psychicznej. Lęk przed zmianami i wyzbycie się tego,
co dla nas zrozumiałe i biskie niesie często agresje.
Wycofanie się i pewnego rodzaju alienacja dla osób w
wieku senioralnym staje się niezwykle ważną
potrzebą jaką jest poczucie bezpieczeństwa. [29,32]
Aktywizacja osób w wieku senioralnym jest
bardzo ważny wyznacznikiem późniejszego radzenia
sobie z problemami zdrowotnymi starzejącego się
organizmu.
Aktywność w okresie emerytalnym może przybrać
postać uczestniczenia w zajęciach organizowanych
przez uniwersytety trzeciego wieku. Różne motywy
skłaniają ludzi do korzystania z możliwości, jakie dają
tego rodzaju instytucje uniwersyteckie. Wśród
najczęstszej motywacji wymienia się potrzeby
poznawcze ( chęć poszerzania swojej wiedzy), chęć
ucieczki od samotności, chęć spędzenia czasu w
ciepłym i schludnym miejscu. Uczestniczenie w
zajęciach uniwersytetu trzeciego wieku niesie także
aspekty psychoterapeutyczne, może bowiem
poprawiać obraz siebie samego w oczach
uczestników tego uniwersytetu. [32]
SOCJOEKONOMICZNE CZYNNIKI STARZENIA SIĘ
ORGANIZMU
Czynniki socjoekonomiczne obejmują m.in. niski
dochód, złe warunki bytowe, ograniczony dostęp do
usług zdrowotnych i socjalnych oraz brak wsparcia
społecznego. A. Korwin-Szymanowska podkreśla, że
poczucie bezpieczeństwa zależy nie tylko od
wielkości realnych zagrożeń, ale również od sposobu
ich postrzegania i zasobów, w tym również
dostępności wsparcia, potrzebnego do poradzenia
sobie z zagrożeniem oraz cech osobowości
człowieka. [29,33]
Istotnym elementem jest kształtowanie poczucia
bezpieczeństwa zdrowotnego. Dotyczy to szeroko
rozumianej znajomości organizacji systemu ochrony
zdrowia, dostępności i przyjazności tego systemu dla
osoby chorej, poczucia równego, sprawiedliwego
systemowego traktowania chorych i jednocześnie
wysokiej jakości udzielanych usług medycznych. [34]
B. Szatur-Jaworska politykę społeczną wobec
osób starszych określa jako „wspomaganie jednostek
w radzeniu sobie z kryzysami rozwojowymi i
sytuacjami, które są typowe — w określonych
warunkach historycznych dla tej fazy życia;
zapewnianie starości pozycji równoprawnej z innymi
fazami życia oraz kształtowanie jej pozytywnego
obrazu w świadomości społecznej”. [35]
Społeczeństwo senioralne najbardziej ceni sobie
niezależność
ekonomiczną,
mieszkaniową,
sprawność fizyczną oraz poczucie bezpieczeństwa.
Możliwe jest to poprzez właściwe zabezpieczenie
materialne, które gwarantują określony standard
życia nie tylko w kategoriach fizycznych, ale i
psychicznych. [36]
Jako najwłaściwszy kierunek działań wobec ludzi
starszych uważa się pozostawienie człowieka
starszego
w
jego
środowisku
domowym.
Równocześnie — ze względu na ekonomiczną i
społeczną słabość — ludzie starzy wymagają
szczególnej ochrony i wsparcia. Zdaniem niektórych,
w Polsce interesy osób starszych są chronione w
niewystarczającym stopniu. [37]
Zasady polityki społecznej wobec starszej
generacji
wynikają
z
systemu
wartości
charakterystycznego dla doktryny polityki społecznej.
Najważniejszymi zasadami, którymi kieruje się
polityka społeczna wobec ludzi starych są:
zasada pomocniczości (subsydiarności),
zasada kompleksowości oceny potrzeb,
zasada lokalności.
Zasada pomocniczości wprowadza pewien ład
jednostek udzielających pomocy w zaspokajaniu
potrzeb. Jeśli rodzina ma możliwości finansowe i
organizacyjne to ona znajduje się w tej hierarchii
najwyżej. W przypadku braku możliwości pomocy
przez rodzinę obowiązek ten przejmują organizacje i
instytucje państwowe, zaczynając od wspólnoty
wyznaniowej a także sąsiadów.
Zasada
kompleksowości
polega
na
wprowadzeniu
analizy
warunków
lokalnej
społeczności wyszczególniając stan zdrowia warunki
życiowe oraz dochody. Zestawienie to daje
możliwości oceny sytuacji zapotrzebowania na pomoc
i możliwości ich zaspokajania przez środowisko
lokalne jak i jednostki. W przełożeniu do każdego
człowieka należy podchodzić indywidualnie w
końcowej fazie grupując osoby wymajające pomocy
i nakreślać odpowiednie plany zmierzające do
eliminacji problemu.
