9
Journal of Clinical Healthcare 4/2016
jednostka czy rodzina sama nie radzi sobie z
problemem [17]
2
.
Warto zastanowić się nad perspektywami
stworzenia w Polsce systemu na wzór krajów
zachodnich, w których sprawdziły się rozwiązania
wykraczające poza horyzont krótkookresowy oparte o
holistyczne podejście do kwestii społecznych [10].
Dałoby
to
szansę
na
rozwój
systemu
uporządkowanego i spójnego, zarządzanego zgodnie
z regułami myślenia i działania opartych na podejściu
zintegrowanym i interdyscyplinarnym [Woźniak,
2015].
Podtrzymywanie
samodzielności
oraz
niezależności osób przewlekle chorych (zapobieganie
progresji niesprawności) buduje się na wiedzy
chorych,
kompetencjach
i
właściwej
ilości
pracowników – specjalistów w opiece nad pacjentem
[10]. Konieczna staje się więc zmiana medycyny
naprawczej w medycynę prewencyjną i koncentracja
środków i uwagi najpierw na działaniach
prewencyjnych, zgodnie z racjonalną zasadą
kolejności działań, najpierw prewencja, potem
diagnostyka, leczenie, rehabilitacja i na koniec
kompensacja.
Zgodnie z tymi zasadami aktywna polityka
społeczna nie powinna koncentrować się jedynie na
bieżących potrzebach i interwencji, ale raczej skupić
się na zapobieganiu trudnym sytuacjom życiowym i
ich przezwyciężaniu, jeśli nie uda się im zapobiec.
Dbanie o zdrowie obywateli powinno być traktowane
jako rodzaj swoistej inwestycji w człowieka, która w
„długoterminowej perspektywie spowoduje korzyści
finansowe i stworzy warunki, dzięki którym każdy
człowiek będzie miał szansę pozostawania jak
najdłużej samodzielnym i niezależnym” [ 10].
Wsparcie, którego oczekują chorzy i ich bliscy to
cały wachlarz działań, od wsparcia psychologicznego,
poprzez stworzenie stosownych regulacji finansowych
i prawnych, które ulepszą organizację opieki tak, aby
możliwe było godzenie pracy zawodowej ze
sprawowaniem opieki nad bliskim. Całościowa
diagnoza i ocena potrzeb jest niezbędna dla
stworzenia interdyscyplinarnego zespołu pracującego
z pacjentem i dla niego.
Efektywna i skuteczna współpraca zespołu jest
kluczowa. Powinna opierać się na dobrym przepływie
informacji, czemu służą wspólne spotkania
dedykowane omawianiu sytuacji poszczególnych
pacjentów i ustalaniu priorytetów działań, gdyż
warunkiem dobrej współpracy jest zdolność do
2
realizacja zasady pomocniczości
efektywnego komunikowania się wszystkich członków
zespołu. Ważne jest, aby w takich spotkaniach nie
pomijać opinii pacjenta lub jego opiekuna rodzinnego,
gdyż to pacjent i jego rodzina stanowi o sukcesie
zespołu. Liderem zespołu bywa zwykłe lekarz, lecz w
szczególnych
przypadkach
może
nim
być
pielęgniarka POZ. To ona z racji na częstszą
obecność w środowisku posiada większą i najbardziej
aktualną wiedzę o problemach pacjenta i stąd często
to ona uzgadnia podejmowane działania z innymi
podmiotami i kieruje pracą zespołu.[19,20]
PIŚMIENNICTWO
1. Huget P. Poczucie sensu życia ludzi młodych i ich sto-
sunek do starości. Państw Społ 2007;3:107-112.
2. Panek A, Szarota Z. Zrozumieć starość. Kraków; Oficyna
Wydawnicza TEXT, 2000.
3. Mossakowska M, Więcek A, Błędowski P. Aspekty me-
dyczne, psychologiczne, socjologiczne i ekonomiczne
starzenia się ludzi w Polsce. Poznań; Termedia, 2012.
4. WHO. The World Health Report 2008 - primary Health
Care (Now More Than Ever).2008
5. Ministerstwo Zdrowia. Stan faktyczny i perspektywy roz-
woju opieki długoterminowej w Polsce. Warszawa; Mini-
sterstwo Zdrowia, 2012.
6. Bakalarczyk M. Służba zdrowia w chorym systemie.
//BakalarczykSluzbazdrowiawchorymsystemie/menuid-
431.html
7. WHO.
Przerażający raport ws. jakości powietrza. Polskie
miasta
na
czele
listy.
raport-who-najbardziej-
zanieczyszczone-miasta,643576.html
8. Klich J. Globalizacja usług zdrowotnych
.
Zdr Zarz 2012;
Tom 10, 3:133–142.
9. Hrynkiewicz J. O sytuacji ludzi starszych. Warszawa;
Rządowa Rada Ludnościowa, 2012.
10. Błędowski P, Maciejasz M. Rozwój opieki długotermino-
wej w Polsce – stan i rekomendacje. Now Lek 2013; 82,
1: 61–69.
11. Bojanowska E. Opieka nad ludźmi starszymi. „To idzie
starość – polityka społeczna wobec procesu starzenia się
ludności w Polsce”. Konferencja ZUS i ISP Warszawa, 4
lipca 2008.
12. Kleer J. Konsekwencje ekonomiczne i społeczne starze-
nia się społeczeństwa. Warszawa; PAN; 2008.
13. Szatur-Jaworska B. Aktywne starzenie się i solidarność
międzypokoleniowa w debacie międzynarodowej. War-
szawa; Uniwersytet Warszawski, Instytut Polityki Spo-
łecznej,1997.
14. Szatur-Jaworska B. Strategie działania w starzejącym się
społeczeństwie. Tezy i rekomendacje. Warszawa; Biuro
Rzecznika Praw Obywatelskich, 2012.
15. OECD, Health at a Glance 2011: OECD Indicators, 2011,
10.1787/ health_glance-2011-en.
16. NFZ. Plany finansowe NFZ z lat 2005–2012,
