18
Journal of Clinical Healthcare 4/2016
zadowolenie zawodowe, tym praca wykonywana jest
lepiej [8].
Zadowolony pracownik wykazuje się większym
zaangażowaniem, niską absencją a jego stosunek
do pracy i pracodawcy jest bardziej uczciwy.
Zadowolony pracownik nie symuluje złego
samopoczucia, nie unika pracy, natomiast
niezadowolony cechuje się większą absencją w
pracy. Satysfakcja zawodowa ma duży wpływ na
ogólny poziom satysfakcji życiowej. Zawód
pielęgniarki jest zawodem, w którym poczucie
zadowolenia pracownika z wykonywanej pracy ma
wpływ na zadowolenie pacjentów.
CZYNNIKI DETERMINUJĄCE POZIOM
ZADOWOLENIA Z PRACY
Zadowolenie z pracy jest bardzo ważnym
uczuciem
przejawiającym
się
doznawaniem
przyjemności, czy też przykrości przez pracownika w
związku z wykonywanymi przez niego czynnościami
zawodowymi [7,8,10].
Na zadowolenie, że pracy wpływa wiele czynników.
Są to czynniki:
indywidualne
środowiskowe
oraz zależne od cech pracownika.
Do czynników indywidualnych czynników zalicza się :
wiek: zadowolenie z pracy jest wyższe u pra-
cowników starszych zarówno u kobiet jak i u
mężczyzn. Zdecydowanie wyższe jest poczu-
cie zadowolenia u osób z dłuższym stażem
pracy, doświadczonych
płeć: sama płeć nie ma znaczenia, ale to, że
kobiety mają mniejsze szanse i zdolności aby
awansować a ich wynagrodzenie jest niższe
rasa: w porównaniu z innymi rasami biali pra-
cownicy są bardziej usatysfakcjonowani z
pracy:
zdolności poznawcze: aby uzyskać satysfak-
cję zawodową potrzebny jest odpowiedni po-
ziom inteligencji
doświadczenia zawodowe: satysfakcja jest
większa po kilku latach pracy i doświadczenia
zawodowego a później wzrasta już wolniej
odpowiedzialność pracy: pracownik odpo-
wiednio dobiera pracę do swoich zdolności
cechy osobowości: pracownicy którzy są bar-
dziej zadowoleni ze swojej pracy cechują się
stabilnością emocjonalną
status pracy: jeśli praca ma wyższy status to
pracownik odczuwa większą satysfakcję z
niej [8].
Teoria Herzberga wskazuje, że czynniki środowiska
pracy mają wpływ na zadowolenie lub niezadowolenie
z niej. Wykazał on dwie grupy czynników :
czynniki zewnętrzne czyli czynniki higieny
związane ze środowiskiem pracy np. warunki
pracy, wynagrodzenie, bezpieczeństwo pracy,
relacje w zespole i z przełożonymi oraz status
społeczny. Czynniki te są źródłem niezado-
wolenia .
czynniki wewnętrzne: czyli motywatory zwią-
zane z pracą czyli osiągnięcia zawodowe,
szacunek , możliwość rozwoju, odpowiedzial-
ność i awans. Są to czynniki wpływające na
zwiększenie zadowolenie z pracy, a także
zwiększenie jej wydajności. Wyniki badań po-
twierdziły, że czynniki higieny mają większy
wpływ na zadowolenie u pracowników fi-
zycznych natomiast dla pracowników umy-
słowych większe znaczenie mają tzw. „moty-
watory” [11]. Od lat osiemdziesiątych w XX
wieku uważano, że wewnętrzne cechy pra-
cownika, takie jak: sądy poznawcze czy ce-
chy osobowości są odpowiedzialne za poczu-
cie zadowolenia z pracy. Wewnętrzne czynni-
ki są bardzo istotne, aby uzyskać zadowole-
nie zawodowe. Jednak skupienie się jedynie
na czynnikach wewnętrznych funkcjonowania
człowieka w pracy jest niewystarczające. Du-
że znaczenie mają również czynniki środowi-
skowe. Do czynników środowiskowych de-
terminujących zadowolenie z pracy należy też
model witaminowy[12]. W modelu tym wyróż-
nia się czynniki, które mają związek z treścią
pracy, są to :różnorodność pracy, zmienność
pracy. Drugą grupę stanowią czynniki zwią-
zane z kontekstem pracy i są to: wynagro-
dzenie, warunki pracy, relacje w zespole czy
pozycja zawodowa. Nadmiar oraz niedobór
czynników, które są związane z treścią pracy
mają niekorzystny wpływ dla pracownika (po-
dobnie jak witamina A i D na organizm). Na-
tomiast niedobór czynników, które są związa-
ne z kontekstem pracy wpływa niekorzystnie
na pracownika, a nadmiar nie wywiera żad-
nego wpływu (podobnie jak witaminy(C i E)
[11].
