19
Journal of Clinical Healthcare 1/2016
Zaburzenia postrzegania schematu własnego
ciała- chorzy nie akceptują ani siebie, ani wła-
snego ciała, mają niskie poczucie własnej war-
tości, a siebie oceniają przez pryzmat własnej
sylwetki.
o
Czynniki rodzinne: niski status materialny
rodziny powodujący bunt młodego człowieka
przeciw życiu w określony sposób i w da-
nym środowisku,
o
alkoholizm w rodzinie i zaniedbywanie opie-
ki rodzicielskiej zdarzają się u osób z buli-
mia częściej w porównaniu do innych mają-
cych problemy natury psychicznej,
o
inne problemy rodzinne związane z zabu-
rzeniami w obszarze: komunikacji, więzi,
ekspresji uczuciowej, sposobu rozwiązy-
wania kontaktów i włączania dzieci w kon-
flikty małżeńskie, oraz odmienne systemy
wartości.
Doświadczenie wykorzystywania seksualnego
w przeszłości- osoby z takimi problemami czę-
sto nie umieją poradzić sobie z bolesnymi
wspomnieniami, nadmierne skupianie się na je-
dzeniu przenosi uwagę z aktu przemocy na
nowe doznania, poza tym przez wymioty i sto-
sowane środki przeczyszczające pragną
się oczyścić.
Czynnik dziedziczny-, jeżeli matka ma zaburze-
nia wizerunku własnego ciała i przywiązuje du-
żą wagę do diet i wyglądu to córka też będzie
miała podobny pogląd, a nawet bardziej ne-
gatywnie niż matka będzie postrzegać swoje
ciało, co predysponuje do bulimii.
Bulimia buduje błędne koło zachowań chorego, ży-
cie bulimika sprowadza się do schematu: odchudza-
nie – objadanie - kompensacja. Takie działanie odci-
ska piętno na ciele i psychice chorego. [60]
W przebiegu bulimii mogą wystąpić [61,62]:
biegunki, uszkodzenia śluzówki gardła (szcze-
gólnie tylnej ściany), przełyku i żołądka,
stany zapalne dziąseł, erozja i próchnica szkli-
wa nazębnego,
obrażenia strony grzbietowej ręki,
duszności, niemiarowość i dodatkowe skurcze
serca,
bóle i skurcze mięśniowe, napady drgawek,
nasilone pragnienie i zwiększone wydalanie
moczu,
niedrożność porażenna jelit,
bóle i zawroty głowy, stałe zmęczenie i częste
epizody omdlenia,
depresje, smutek, zaburzenia snu i koncentra-
cji, tendencje samobójcze.
powiększenie węzłów szyjnych,
zaburzenia elektrolitowe- głównie hipochlore-
mia i hipopotasemia,
Poza tym większość chorych na bulimię podej-
muje zachowania ryzykowne jak przypadkowe kon-
takty seksualne czy nadużywanie substancji psy-
choaktywnych, które również odbijają się na ich
zdrowiu. [5,22,23]
ROZPOZNANIE, LECZENIE I ROKOWANIE
Aby postawić diagnozę
bulimia nervosa
musza być
spełnione następujące kryteria (na podstawie ICD-10)
[5,10,23]:
Występowanie epizodów niekontrolowanego je-
dzenia w krótkim czasie co najmniej 3 mie-
siące.
Nadmierna koncentracja skupiona na jedzeniu
oraz poczucie przymusu jedzenia.
Stosowanie przynajmniej jednego ze sposo-
bów, jako przeciwdziałanie tyciu: prowokowanie
wymiotów, nadużywanie środków przeczysz-
czających, głodówki, leki zmniejszające łaknie-
nie, środki moczopędne, chorzy na cukrzycę i
tarczycę zmieniają dawki leków.
Nadmierne skupianie się na własnej sylwetce
ciała oraz zaburzone postrzeganie własnego
wyglądu.
Psychika chorego na bulimię jest rozchwiana, ce-
chuje się dużym niepokojem i zmianami nastroju, po-
nadto chory często nadużywa alkoholu, narkotyków,
miewa przypadkowe kontakty seksualne i myśli sa-
mobójcze. [24] Jednak mimo tych wszystkich nega-
tywnych cech chorzy na bulimię wiedzą, że mają pro-
blem i chcą się leczyć, jednak ze względu na ich po-
zornie zdrowy wygląd, nie zawsze znajdują właściwe
wsparcie i pomoc u bliskich, co stanowi ważny wymóg
udanego procesu terapeutycznego. [25]
Bulimia może stwarzać poważne zagrożenie dla
zdrowia, dlatego ważne jest monitorowanie stanu fi-
zycznego chorego szczególnie w okresie częstego
objadania się i wymiotowania. Najważniejsza jednak
jest psychoterapia nastawiona na naukę kontroli obja-
wów i zmianę samooceny pacjenta. [26]
