18
Journal of Clinical Healthcare 1/2016
Dopiero w późniejszych czasach objawy
bulimiczce traktowano, jako towarzyszące anoreksji,
malarii i cukrzycy, a w 1930 r. została ona uznana,
jako objaw
frustracji emocjonalnej i problemów
w adaptacji społecznej wśród emigrantów
. [1]
Nazwa bulimia dopiero w latach 80. XX w. pojawiła
się w terminologii psychiatrycznej, a w 1987r. zaczęła
figurować, jako odrębna jednostka chorobowa
o nazwie
bulimia nervosa
. [5]
MECHANIZM I PRZEBIEG NAPADU BULIMICZ-
NEGO
Osoby chore na bulimię są z reguły niezadowolone
z własnego wyglądu zewnętrznego. Sprawia to, że
bardziej dążą do posiadania szczuplej sylwetki aniżeli
pacjenci z anoreksją.[6] Jedzenie u tych osób może
przybierać wartość aktu autodestruktywnego, służyć
uspokojeniu się lub zapełnieniu pustki emocjonalnej
(np. brak miłości, niespełnione marzenia i pragnienia).
[5,7] Osoby chore na bulimię nie umieją poradzić
sobie z własnymi emocjami i nie potrafią okazywać
swoich uczuć, co zastępują zachowaniami
kompensacyjnymi, m.in. takim jak [6,8,9,10]:
przeczyszczające- wywoływanie wymiotów,
nadużywanie leków przeczyszczających i mo-
czopędnych, stosowanie lewatyw,
nieprzeczyszczające- wyczerpujące ćwiczenia
fizyczne, obniżanie dziennej podaży kalorii,
stosowanie głodówek, przeżuwanie i wypluwa-
nie jedzenia, stosowanie środków zmniejszają-
cych łaknienie oraz produktów dietetycznych
i ziołowych zawierających efedrynę, ( która
nadmiernie pobudza organizm do pracy- może
przez to uszkadzać układ nerwowy i mię-
śniowy, a nawet prowadzić do śmierci).
Charakterystyczne dla bulimii napady obżarstwa
mogą występować z różną częstotliwością od kilku na
miesiąc do kilku dziennie, sam napad może trwać na-
wet 1- 2 godziny. [5,11] W trakcie
kryzysu bulimicz-
nego
chory traci kontrolę nad tym, co i w jakich ilo-
ściach zjada. Najczęściej zjada szybko i łapczywie w
dodatku produkty wysokokaloryczne, a ilość spożywa-
nych produktów może wynieść średnio od 3500 kcal
do ponad 10000 kcal. Zawartość spożywanych pod-
czas napadu produktów może przekraczać od 3 do 30
razy ilość normalnych posiłków spożywanych przez tą
osobę. [5,11,12,13]
Objadanie się jest związane z poczuciem inten-
sywnego głodu lub napięciem psychicznym, które nie
może być rozładowane w inny sposób jak przez za-
chowania kompensacyjne, zaś uczucia towarzyszące
napadom to najczęściej wstyd i poczucie utraty kon-
troli. [5,14]
Przeciętnie 60% bulimików wywołuje wymioty. Po-
czątkowo przez wpychanie sobie palców lub łyżeczki
do gardła, później przez wywoływanie silnego skurczu
przepony i mięśni brzucha. Czynność ta może być po-
wtarzana od 1 do 10 razy, w odstępach czasowych od
5 do 30 minut, po to aby chory zbudował przekonanie,
że cała zawartość żołądka została usunięta. Zacho-
wanie takie są często przyczyną krwawych wy-
miotów.[1,5,9] Osoby, które wymiotują po pewnym
czasie robią to bezdźwięcznie, dlatego przez długi
czas choroba może być niezauważona przez otocze-
nie. Poza tym chorzy dobrze potrafią się ukrywać, je-
dzą w samotności lub w nocy a produkty spożywcze
gromadzą często wcześniej. Przyłapane na wymioto-
waniu tłumaczą się złym samopoczuciem lub zaprze-
czają
faktom. Wymioty
również
pozwalają
na kontynuację jedzenia łagodząc tym samym poczu-
cie winy spowodowane obżarstwem. Podobnie
jak przeczyszczanie, również wymioty traktowane są
przez bulimika jako swoiste
uzdrowienie
niechęci do
samego siebie. [1,5]
PRZYCZYNY I SKUTKI „WILCZEGO GŁODU”
Rozpowszechnienie bulimii jest większe niż
anoreksji i dotyczy ok. 1, 1- 4, 2% populacji, głównie
dziewcząt i kobiet, które wcześniej stosowały diety
odchudzające. U mężczyzn bulimia występuje rza-
dziej, przede wszystkim w grupie osób o orientacji
homoseksualnej (ok. 20-42%). [1]
Czynniki, które mogą prowadzić do bulimii
ujawniają się w różnych momentach życia człowieka.
Do czynników tych zalicza się [5,9,15,16,17,18,19,
20, 21]:
Czynniki biologiczne- nie determinują bezpo-
średnio problemów z jedzeniem, ale czynią or-
ganizm bardziej podatnym na wpływ innych
czynników, np. stresu.
Czynniki osobowościowe- brak jakiejś potrzeby
w życiu przez dłuższy okres czasu (np. po-
trzeby kontaktu, autonomii, uznania) może po-
wodować frustrację przyczyniającą się do po-
wstania zachowań autodestruktywnych rekom-
pensujących brak owej potrzeby.
Czynniki społeczno- kulturowe- kreowanie cia-
ła, jako elementu kultury a nie natury.
