16
Journal of Clinical Healthcare 1/2016
Leczenie w anoreksji jest długie, może trwać na-
wet do kilku miesięcy do 2 lat, ponieważ nie polega
ona tylko na zwiększaniu masy ciała, lecz kluczowe
pozostaje leczenie przyczynowe dążące do z identy-
fikowania i rozwiązanie problemu, który stał się przy-
czyną choroby. Jadłowstręt psychiczny jest obecnie
[15,16,17]
Leczeniem zaburzeń odżywiania (głównie anorek-
sji) odbywa się w warunkach hospitalizacji, podczas
której chorzy zostają objęci rygorystyczną dietą, naj-
częściej bogato energetyczną. [13,15]
Terapia najczęściej ma na celu zmianę patologicz-
nych zachowań chorego związanych z odżywianiem,
ma sprzyjać także utrzymaniu jego masy ciała w gra-
nicach normy. [2,5,10]
Niekiedy w leczeniu anorektyka zachodzi potrzeba
stosowania farmakoterapii, szczególnie, gdy chorego
wykazuje objawy psychopatologiczne np. depresyjne
( często podaje się wówczas leki antydepresyjne np.
mianserynę, fluwoksaminy, klomoprominy ). [5,7]
Psychoterapia jest ważnym elementem leczenia
anorektyka. Najczęściej stosuje się przynajmniej dwie
z poniższych form terapii [5,7,17]:
a) Terapia ACT (stosunkowo nowa, ale obiecu-
jąca forma terapii):
o
accept
- akceptuj- obejmuje akceptację
myśli o sobie i swoich odczuciach,
o
choose
- wybierz- pomoc w odnalezieniu
celu w życiu,
o
take action
- działaj- chory zobowiązuje
się do działania i zmiany postępowania
ku wybranym wartościom różnicując sam
siebie od opinii, jaką ma na swój temat.
b) Terapia poznawczo- behawioralna (BCT) - jej
celem jest pomoc ludziom w zmianie sposobu
myślenia i zachowania (mało skuteczna w
anoreksji, gdyż dąży do tego, czego chorzy
na anoreksję się boją, czyli wzrostu masy cia-
ła).
c) Terapia interpersonalna (ITP) - jej celem jest
pomoc ludziom w polepszeniu relacji z innymi z
wykluczeniem bezpośredniego nacisku na je-
dzenie.
d) Terapia rodzinna- jej celem jest praca nad po-
lepszeniem wzajemnych relacji w rodzinie.
e) Terapia indywidualna- to spotkania, w, których chory
ma czas na omówienie własnych problemów tylko z
terapeutą.
PIŚMIENNICTWO
1.
Brytek- Matera A. Obraz ciała- obraz siebie
.
Wizerunek
ciała w ujęciu psychospołecznym
.
Warszawa; Difin,
2008.
2.
Bilikiewicz A. (red.) Psychiatria. Podręcznik dla studen-
tów medycyny. Warszawa;PZWL,2006.
3.
Heitzman J.
(red.) Psychiatria. Podręcznik dla studentów
medycznych
.
Warszawa; PZWL, 2007.
4.
Józefik B. (red.) Anoreksja i bulimia psychiczna. Rozu-
mienie i leczenie zaburzeń odżywiania się. Kraków, Wy-
dawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1999.
5.
Gabbard GO. Psychodynamic psychiatry in clinical prac-
tice. Washington ; American Psychiatric Press Inc., 2015.
6.
Lipnicka E. Anoreksja. http.//www.cpp.info.pl
7.
Bomba J, Józefik B. (red.) Leczenie anoreksji i bulimii
psychicznej: co, kiedy, komu? Kraków; Biblioteka Psy-
chiatrii Polskiej, 2003.
8.
Ziółkowska B. Anoreksja od A-Z. Warszawa; Scholar,
2005.
9.
Albisetti V. Pułapka anoreksji. Kielce; Jedność, 2003.
10. Currin L, Schmidt U, Treasure J, Jick H. Time trends in
eating disorder incidence. Br J Psychiatry 2005; 186:132-
137.
11. Eifert G, Heffner M. Jak pokonać anoreksję? Gliwice; He-
lion, 2008.
12. Cierpiałkowska L. Psychopatologia
.
Warszawa; Scholar,
2009.
13. Popielarska M
.
Suffczyńska- Kotowska M.
Zaburzenia w
odżywianiu się. W: Popielarska
M. Popielarska
A. Psychiatria wieku rozwojowego
.
(red.). Warszawa;
PZWL,2000:165-172.
14. Lechicki J. Problemy uczniów: alkoholizm, nikotynizm,
anoreksja i bulimia
.
Mag Pielęg Położ 2007; 9:23-28.
15. Wilczek- Rużyczka E. (red.) Podstawy pielęgniarstwa
psychiatrycznego. Lublin; CZELEJ, 2007.
16. Włodowiec B, Mazurowska R. Apetyt na uczucia. Cha-
raktery 2006;2: 5-10.
17. Carson R, Butcher J, Mineka S. Psychologia zaburzeń.
Gdańsk; Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2005.
1.
2. . Kraków; Medycyna Praktyczna 2009: 201-225.
